maandag, juni 11, 2007

Statesman Leterme


Tijdens de aanloop naar de verkiezingen werd er weinig echt campagne gevoerd. Nimmer ging het over een programma. Enkel Vande Lanotte durfde het aan om concrete zaken te vertellen. In ieder debat kwam hij sterker voor de dag ondanks hij zich steeds moest verweren tegen de uitspraak dat hij een huwelijk met de PS zou hebben. En die PS wordt verantwoordelijk gesteld voor alles wat ook maar fout gegaan is.
We moeten er eerlijk in zijn, Di Rupo heeft zijn partij niet kunnen uitmesten. De stad Charleroi blijft in het nieuws komen met stadbestuurders die zich laven in corruptie, omkoping en machtsmisbruik zonder er aan te denken om een stap opzij te zetten.
Laurette Onkelinckx heeft, op zijn zachts gezegd, geen schitterend parcours afgelegd als Minister van Justitie. Ook zij dacht er niet aan om haar conclusies te trekken en verantwoordelijkheid op te nemen.
Rudy De Motte heeft als minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid (zijn grootmoeder heeft hem een toch heel vreemd Nederlands accent aangeleerd) blonk ook niet echt uit in duidelijkheid. Om maar een heel recent voorbeeld te geven, vanaf 1 juni mochten er enkel nog sigaretten verkocht worden met “afschrikwekkende foto’s” op de pakjes. Ook al had de dagbladhandelaar nog een immense stock. Of nog leuker. Het rookverbod dat vanaf 1/1/07 is ingegaan werd ook vanaf 1/1/07 gecontroleerd maar niemand, ik herhaal niemand, wist hoe men dat rookverbod moest interpreteren. Nu nog steeds niet trouwens.

De PS blijft zich nog steeds opstellen als tegenstanders van het proletariaat terwijl ze zich compleet wentelen in de bourgeoisie. Dat je daar voor afgestraft wordt is redelijk evident maar niet voor de hand liggend.
Kijk maar eens wat onze minister van Financiën heeft uitgespookt met de belastingsdienst. Niets namelijk. Toch is de MR in Wallonië de grote overwinnaar, doodgewoon omdat de heer Reynders de PS fantastisch heeft gedemoniseerd.

Is dat dan de reden waarom de SP in Vlaanderen ook klappen krijgt? Misschien. Zeker is dat het vertrek van Robert Stevaert moeilijk op te vangen was. Het kartel met Spirit levert enkel bredere affiches op, Geert Lambert moet er tenslotte volledig opkunnen, en straks zal er wel weer eentje staan bleiten op de tv, als hij tenminste zijn eigen urine niet aan het opeten is.
Patrick Janssen had ook iets meer in de campagne aan bod kunnen komen zij het maar om duidelijk te maken dat de SP wel degelijk voor iets anders staat dan PS. Hij heeft er ten slotte voor gezorgd dat hij alleenheerser is geworden in Antwerpen. Een autoriteit als Christine Van Broeckhoven bombarderen tot lijsttrekker kan je ook niet echt een gouden zet noemen. Deze dame komt redelijk pedant over in gesprekken en dat zal zeker aanslaan in grote aula’s vol met studenten of andere wetenschappers maar niet bij het kiespubliek.
De slagzin “Ja” nemen als verkiezingsslogan is mijn inziens ook niet echt aanstekelijk.

We zitten dus opgescheept met Statesman Leterme.
Een man die zijn overwinning zogezegd al 4 jaar geleden voorspeld heeft. Hij stelde hoge doelen (minstens 25 % en 400.000 voorkeurstemmen of ik doe niet mee) en probeerde al op Europees vlak geen foute uitspraken te doen (hij durfde te twijfelen aan de Armeense genocide in Turkije). In het debat spaarde hij niemand en niets. Ging openlijk Vlaams Belang standpunten in nemen (doorgedreven staatshervorming, meer onafhankelijkheid voor Vlaanderen), bleef ondanks alles zijn gewone zelf (hij bleef over zijn geiten mekkeren). Als je op die manier bijna 800.000 mensen kunt overtuigen dan ben je bijna een staatsman. Of hij dat ook echt zal worden zal moeten blijken in oktober als de regering is gevormd. Maar ik wil al nu waarschuwen dat Leterme al een beetje te lang op een piëdestal staat en misschien niet meer weet hoe het beneden is.

dinsdag, mei 29, 2007

STAKING


Vakbonden zouden minder macht hebben. Ze zouden achter de feiten aanlopen. Niet iedere staking wordt door de bonden georganiseerd, maar de vakbonden erkennen ze wel van zodra er ook maar iemand het werk neerlegt.
De vakbonden slagen er ook niet meer in om geloofwaardig over te komen. De reden hiervoor is dat ze al lang niet meer verzuild zijn met bepaalde politieke partijen. Dat is uiteraard niet te verbazen. In de huidige maatschappij schuift alles en iedereen dan ook meer en meer naar elkaar toe waardoor uitgesproken politieke kleuren of overtuigingen amper nog bestaan. Behalve dan in een heel extreme vorm. Dit maakt dat iedereen bij iedereen kan aankloppen waardoor een basis vormen vrij moeilijk is. Men stapt ook zonder probleem van de ene over naar de andere. Zo ook met de vakbonden. Als de groene twee blauwe balpennen in de aanbieding doet bij een nieuw lidmaatschap dan gaan de rode daarover met een geel washandje als welkomstgeschenk. Er gaat dus niet om overtuiging maar om werving. En liefst zo veel mogelijk.
Dat werving onontbeerlijk is staat buiten kijf. De leden zorgen uiteindelijk voor de werkingsmiddelen.
Daar op die manier aan werving te doen krijg je een schrale basis die zich zeker niet gaan engageren voor meer dan eigen gewin.
Niet alleen dat zorgt voor de schaarste aan macht bij de vakbonden. Ook de eigen retoriek is van een dusdanige wolligheid, ondoorzichtigheid dat een eigen interpretatie altijd correct is. Vaak wordt er nog steeds teruggegrepen naar het verdringen van het proletariaat. De werkgever is de boeman die iedereen onder de knoet wil houden en in alles wat hij zegt of doet. Deleguées hebben zich jarenlang een macht toegeëigend die het zich niet kon veroorloven. Deleguées worden enkele dagen uit het werkproces onttrokken om zich te gaan bezinnen (brainwashing) met gelijkgestemden. Op deze sessies gaat het over hoe je leden kan werven, wordt er aangemaand om zoveel mogelijk de werkgever te obstrueren, hoe je op zoek kan gaan naar gelijkgestemden binnen het bedrijf. Gelijkgestemden krijgen het voorruitzicht van bescherming, syndicaal verlof etc. Maar opnieuw is engagement geen vereiste. Opnieuw richt men zich tot de verkeerde mensen, die opnieuw enkel uit eigen gewin bewegen.

Versta mij niet verkeerd, de vakbond heeft zijn nut en bestaansreden. De werknemer heeft wel degelijk nood aan een organisatie die een stevige basis heeft om mistoestanden aan te klagen. Uiteraard staat het welzijn van de werknemer bovenaan binnen deze organisatie en gaat men overleg plegen op een constructieve manier, of indien dit geen uitweg biedt op een andere manier.

Echter, momenteel wordt het constructieve onmiddellijk over boord gegooid en gaat men direct tot harde acties over. Of het nu gaat om maaltijdcheques, een baas die niet goed communiceert, toekomstige afslankingen slechts één middel is goed genoeg: staken. Wat het maatschappelijke draagvlak voor of van die staking is speelt op dat moment geen rol.
Tot men plots tot hun eigen verbazing moeten vaststellen dat de buitenlandse werkgever nog liever een minder rendabele vestiging in leven houdt dan een goed draaiende waar steeds onrust heerst.


Bij de weg Bart De Wever zijn reclamefilmpjes nopen mij toch tot enig terughoudendheid betreffende mijn kiesvoorkeur op 10/6/07.

woensdag, mei 23, 2007

Verkiezingen 2007



Het is zover. De eerste peilingen voor de verkiezingen van 10 juni 2007 zijn er. Onmiddellijk daar aangekoppeld worden er sterke analyses aan vastgeknoopt. Hier en door worden al coalities vastgelegd, zelfs ministerposten worden al verdeeld. Althans door de krantencommentatoren en televisienieuwsredacties. Althans door één krantenredactie en één televisienieuwsredactie.
Want ook op het gebied van peilingen speelt de commercie mee. VRT en De Standaard waren opdrachtgevers voor de peiling en hadden dan ook alle reden om er groots mee uit te pakken. De andere media refereerden er ergens terloops over. Want laten we wel wezen, peilingen hebben nog nooit de uitslag van een verkiezing voorspeld. De heer De Winter Philip zal het zelfs worst wezen wat de huidige peilingen voorspellen. Hij werd namelijk in alle peilingen, en vooral door de controversiële “Stemmenkampioen”, uitgeroepen tot de grote winnaar van de gemeenteraadsverkiezingen in 2006. Het Vlaams Belang ging alleszins vooruit ten opzichte van vorige verkiezingen maar niet zo spectaculair als was verwacht. En toen werd de heer De Winter heel even heel stil.

De relevantie van dit soort peilingen zit hem uiteraard in de interpretatie. Zowel de Standaard als de VRT laat zulk een onderzoek uitvoeren door een gerespecteerd bureau die uiteraard uit een representatief publiek zodat de cijfers niet echt zullen liegen. Maar niemand zal beweren dat de peiling amper representatief is omdat meer dan de helft van de ondervraagden nog niet weet op wie ze gaan stemmen.
En toch houden alle politieke partijen rekening met de uitslag van de peiling. Het zal namelijk de leidraad voor hun campagne worden. De CD&V zal moeten uitkijken dat ze hun sterke positie niet kwijtspelen door slecht in debat te gaan (Leterme die beweerd dat ‘“zij” zich moeten aanpassen’ in verband met het hoofddoekendebat is een beetje een tricky uitspraak voor een goede bestuurder). Groen hoopt al op een groene minister, maar met zo’n springende trol als voorzitter van de partij wordt iedere debat altijd een klein beetje kaboutertje pesten. Bij Spa-Spirit kunnen ze nu al beter de heer Anciaux zover mogelijk uit de buurt van iedere microfoon, camera of fototoestel houden want hij zit alwaar domme cadeaus uit te delen aan iedereen die erom vraagt (6,1 miljoen € subsidie voor de voetbalbond, op voorwaarde dat de voetbalbond voor 2010 gesplitst wordt. Momenteel zijn we al een voetbaldwerg, Congo staat nota bene één plaats hoger dan wij op de FIFA ranglijst). Vlaams Belang zal zijn rangen moeten trachten te sluiten en als één BLOK naar buiten komen om niet al te veel verlies te moeten incasseren. Open VLD zal het moeten laten afhangen van zijn boegbeeld bij uitstek Guy Verhofstadt en laat hopelijk Bart Somers enkel in Mechelen aan het woord. En LDD zal nog hard rond zich heen mogen trappen om alsnog de kiesdrempel te bereiken.
Wat er zich aan geene zijde van de taalgrens afspeelt zal ons en hen worst wezen. Hoewel ze daar op een heel andere manier campagne voeren: Big Lulu die even onbetaald verlof neemt om zich tot premier te laten verkiezen, Didier Reynders die zich naast Sarkozy laat opvallen tijdens zijn verkiezing tot president van Frankrijk, Michel Daerden die alwaar een schitterend filmpje heeft laten posten op You Tube.

Maar laten we wel wezen, enkel leden van de diverse politieke partijen weten nu al op wie ze gaan stemmen aanstaande 10 juni. Al de rest laat zich pas overhalen in de laatste week voor de verkiezingen of zelfs pas als ze in het stemhokje staan.

Echter, voor het eerst in al de tijd dat ik mag gaan stemmen weet ik nu al dat Bart De Wever op mijn stem kan rekenen.

donderdag, juli 27, 2006

TOUR 2006

De tour is bijna een week voorbij en iedereen is het over eens dat dit de spannendste tour in jaren was. Ook een beetje een eigenaardige tour want ééntje van iemand die bijna dood was en terug herrezen is. Ook die van een bijna tourwinnaar dankzij ritwinst met een voorsprong van 30 minuten.
Maar ondanks dat alles was het uiteindelijk een saaie tour. In week 1 gebeurde er niets behalve dat Tom Boonen er niet in slaagde een rit te winnen. (Wel reed hij 4 dagen in het geel, hoe lang is het geleden dat een Belg 4 dagen in het geel heeft gereden?? ) De eerste bergrit was een calvarietocht voor Iban Mayo. In de Dauphiné sloeg hij iedereen nog met verstomming en werd hij aanzien als een sterke outsider. Toch raar die mens altijd door de mand valt als er in Spanje ergens een dopingcircuit is opgerold.
Floyd Landis nam het geel maar omdat hij niet de ploeg had om de volgende ritten onder controle te houden liet hij een ex-ploegmaat het geel pakken door hem 30 minuten voorsprong te geven.
In de Alpenritten viel eerst Pereiro door het ijs, de volgende dag Landis maar die zette dat de volgende dag op een magistrale manier recht. Hij ging zomaar even 100 km in de aanval en hield 6minuten voorsprong op de andere favorieten.
Maar toch stel ik me de vraag wat de parcoursbouwer van ASO in zijn hoofd haalde om zulk een parcour uit te tekenen. Volgens mij doet die mens niks meer maar ook niks minder dan gewoon lijntjes trekken van punt a naar punt b zonder enige visie.
Zowel in de Vuelta als in de Giro is het steeds weer uitkijken bij de voorstelling. Het is telkens smullen van de spankracht die het parcours op zich al met zich meebrengt. Aankomsten op een skipiste of op een verhard ezelswegetje, ploegentijdritten als proloog, een tijdrit als slotrit. Die mensen gaan ieder jaar op zoek naar nieuwe bergen, nieuwe concepten – soms helemaal van de pot gerukt maar ze durven het toch aan. Ze moeten ook wel want noch de Vuelta noch de Giro heeft de uitstraling van de Tour. Hoewel de bergen in de Giro steiler zijn, de beklimmingen in de Vuelta langer en de suspens in beide rittenkoersen altijd spannender is dan het rectum van een anale maagd.
Volgend jaar gaan we een start- en aankomstplaatst hebben in België, de tour start in London, de renners gaan door de kanaaltunnel rijden maar het parcours zal zich weer laveren tussen Alpe d’Huez en de andere stompe heuvels in het Franse land. Op de laatste zaterdag zal er een tijdrit zijn en de laatste rit op de Champs Elysee zal weer het elan van een vroegtijdig nacriterium hebben.

Volgens de kranten heeft Axel Merckx een dijk van een tour gereden (30e in de eindstan), sommigen suggereren zelfs dat Merckx de tour heeft gewonnen voor Landis en heeft Boonen een slechte tour gereden (5 keer top 3 in de rituitslag, 4 dagen geel).
Boonen mag van januari tot april alles winnen waarin hij verschijnt, één nederlaag is voldoende om hem te banbliksemen.

donderdag, maart 09, 2006

Turkse vogelgriep

Onder het oog van 32 medewerkers van de Belgische Staatsveiligheid ontsnapt een Turkse terroriste. Ze stapte op een bus en de Intellegence of Belgium zat strop in het verkeer waardoor ze het spoor bijster waren.
Dit is wat er in de pers verschijnt omtrent de verdwijning van Fehriye Erdal, de Turkse activiste die beschuldigt wordt van de moord op een Turkse industrieel. Het lijkt een lachwekkende schertsvertoning maar het is jammer genoeg de waarheid. Na enkele dagen mediastorm blijkt dat mevrouw Erdal niet voor de eerste keer is verdwenen. Ze zou al minstens 3 maal eerder onvindbaar geweest zijn. Gelukkig voor de Intellegence of Belgium kwam ze altijd wel terug naar haar schuilplaats. En vermoedelijk hebben de agenten van de Staatsveiligheid gedacht dat ze gewoon met de bus even een boodschap ging en zomaar spontaan ging terug komen. Er niet bij stilstaan dat ze volgende dag moest verschijnen op de rechtbank om de uitspraak te horen van haar rechtszaak.
België gaat nog maar eens met de billen bloot voor de hele wereld en sterker nog, deze keer wil niemand de verantwoordelijkheid nemen. De minister van Binnenlandse Zaken hervat gewoon zijn onderbrokene skivakantie met de melding dat hij aan zijn kinderen had beloofd om samen de vakantie door te brengen. Je moet inderdaad prioriteiten kunnen stellen.
Net zoals Jan Peeters, de bondsvoorzitter van de Koninklijke Belgische Voetbalbond. Die gaat nog steeds iedere week naar Scherpenheuvel bidden dat de hele omkoopaffaire maar een slechte droom is. “Ik hoop dat ze niets vinden”, was de reactie van hem toen men hem vroeg wat hij vond nu het gerecht begonnen was met een onderzoek naar malafide praktijken bij een aantal voetbalploegen. Want de heer Peeters zit namelijk met volle ijver te wachten op zijn pensioen en hij hoopt dat dit kan met een ongeschonden blazoen.
Neen, dan liever de heer Piet van Temsche de voorzitter van het Federaal Voedselagentschap. Deze laatste instantie werd in het leven geroepen na de dioxinecrisis die de Liberalen in de regering hielpen. Ze zorgen ervoor dat ieder stukje voedsel dat in België verkocht wordt traceerbaar is van geslacht dier tot uiteindelijk verwerking in gelatine. Een niet mis te verstane onderneming die tot op heden zijn effectiviteit nog niet gemist heeft. Bij het minste vermoeden van dioxine of een ander gevaarlijk goedje in een voedselketen wordt onmiddellijk half België in quarantaine gestoken. Desnoods moeten er maar een 1000 tal kippen geslachtofferd worden. Het is beter te voorkomen dan te genezen.
In januari werd zo nog een journalist die in Turkije was geweest volledig beschuldigd van het feit dat hij de vogelgriep had opgelopen. Als voorzorg werd hij in een hospitaal opgenomen en werd de hele wereldpers gemobiliseerd om te komen luisteren naar een persconferentie waarin werd gesteld dat men niet voorzichtig genoeg kan zijn en dat mensen die in de buurt komen van plaatsen waar vogelgriep vastgesteld is best onmiddellijk kunnen geneutraliseerd worden. Ook al had die mens niet de minste symptomen van vogelgriep laat staan van griep, hij werd gewoon vastgehouden in een ziekenhuis tot Piet zeker was dat hij niet besmet was met H5N1.
Gisteren hield dan ook het hele land even zijn hart vast toen Piet opnieuw de hele wereldpers mobiliseerde. Er was een Belg vanuit China teruggekomen met de symptomen van griep. In China komt men nogal eens SARS en vogelgriep tegen dus opnieuw geen risico nemen. Ieder uur werd op het nieuws afgeroepen dat er mens was opgenomen in het ziekenhuis met griepsymptomen maar dat het zou kunnen zijn dat hij misschien eventueel H5N1 zou kunnen hebben. Piet ging de wacht houden voor zijn deur tot de artsen met het verlossende antwoord kwamen. De meneer had een gewoon doordeweeks griepje.
Dat de minister van Binnenlandse Zaken en de bondsvoorzitter maar eens een voorbeeld nemen aan de heer van Temssche. Die schuwt de verantwoordelijkheid tenminste niet.

donderdag, februari 23, 2006

Colpin, Jos

De meest gezapige woordvoerder van heel België werkt voor de politie van Brussel. Telkens hij op de beeldbuis verschijnt lijkt alsof hij vanachter zijn lunchtafel is gehaald. Met een blik in zijn ogen van "ik ga het hier vlug zeggen en stel niet teveel vragen want je bent me nu al aan het lastigvallen" verkondigt hij zijn boodschap.
Zo heeft hij zonet bijvoorbeeld verkondigd dat in de zaak Ye er een klein beetje een heksenjacht is ontstaan waarbij er namen zijn genoemd die niks met het onderzoek te maken hebben. En je moet inderdaad niet te hard van stapel lopen in dat soort van dossiers. Een beetje een bal klungelig doorlaten als keeper of een bal in eigen goal trappen is momenteel al voldoende om a verdacht te worden. Voor de minste toegeving wordt je op staande voet ontslagen. Als je een appartementje koopt op de zeedijk van Knokke-Heist en je betaalt dat cash wordt dat ook al verdacht gevonden. Je zal maar profvoetballer of voetbaltrainer zijn in eerste klasse tegenwoordig.
Het is dan ook heel nobel te noemen van de Heer Jos Colpin om nu al iedereen die verdacht is gemaakt in de media een hart onder de riem te steken door te stellen dat er namen genoemd worden die niets met het dossier te maken hebben.
Hoe de media aan die namen komen, vertelt de heer Colpin echter niet, want het gerecht zal toch niet zo dom zijn om zelf namen te lekken naar de pers??

dinsdag, februari 21, 2006

Songfestival of rare Chinezen

Lachwekkend kan men het niet meer noemen maar de hele heisa over omkoping in het voetbal valt in het niets met het Songfestival. Meer bepaald de heer Logan, Johnny.
Deze jongeman werd ingehuurd om in de jury te zetelen van het nationale Songfestival. Hij heeft zijn sporen reeds verdiend door drie winnende liedjes te schrijven, door zich verder heel ver van het Eurosongfestival te houden en zich meer bezig te houden met het zich laten vollopen en achter de wijven te zitten.
Over dat laatste zijn voorlopig nog geen fysieke mankementen te melden, of het moet zijn toch wel belachelijk kapsel zijn met bijhorende plix. Het veelvuldig hijsen begint echter wel zijn tol te eisen.
Buiten "You look beautifull and i like your act" kwam de heer Logan niet als kritische opmerkingen. In ieder interview beweerde hij nochtans dat hij in de finale stevig van jetje ging geven. Maar ik vrees dat hij bedoelde op de receptie achteraf.
Songtechnisch was Kate Ryan haar liedje het meest Eurosong getint. Was La Shakra het beste liedje om te sturen, zou Brahim het meest uit de band springen en wat de bedoeling was van het huppeldingetje Belle Perez was bij het ter perse gaan nog niet bekend. Zij zelf verkoos om dan ook na de uitslag rechtstreeks naar hometown Limburg af te reizen waar ze nu waarschijnlijk zit te kniezen. Zoals zo vele Limburgers doen als ze zich niet begrepen voelen.
Met Sergio hadden we een knaller die even hard afgeknald werd. Van Xandee kreeg ik telkens kippenvel toen ze haar laatste noot eruit perstte maar de rest van Europa vond dat ze toch iets teveel druk zette op hun ingewanden. Over Kate Ryan is iedereen het ook eens dat dit wel eens heel hoog zou kunnen eindigen. Behalve André Vermeulen.
Maar dat is dan ook iemand die deel uitmaakt van de stevigste onderzoeksjournalistische nieuwsredactie van het Westelijk halfrond.
Laten we dan ook hopen dat als André half mei in Athene rondloopt en daar de heer Zheyun Ye tegen het lijf loopt niet onmiddelijk zijn redactiechef alarmeert. Want van mij mag België nog eens het songfestival winnen.