Tour 2007
Vorig jaar nog voor de start van de Tour in Straatsburg zou het een open wedstrijd worden. Bij een inval door de Guardia Civil bij de Spaanse gynaecoloog Eufemiano Fuentes bleek dat heel wat mannelijke topwielrenners klant waren bij deze arts. Bleek was echter ook het resultaat van deze inval. Er werden allerlei documenten in beslag ingenomen, ingevroren bloedzakjes met initialen erop die zouden moeten verwijzen naar deze topwielrenners. Tot op heden hebben slechts enkele sporters toegegeven effectief klant te zijn. Basso moest dit doen omdat er onomstotelijk bewijs was gevonden, Jorg Jackse gaf een interview aan een Duits zondagsblad waar hij zowat alles toegaf wat hem voor zijn werd gegooid, Jan Ullrich wordt zwaar verdacht maar blijft alles ontkennen. De lijst die in eerste werd afgegeven was belastend voor bijna alle kopmannen van de grote ploegen, uitgezonderd Alexander Vinokourov.
Mede doordat de Guardia Civil Manolo Saiz aan het schaduwen was heeft men de praktijken van Fuentes kunnen blootleggen. Manolo Saiz was toenmalig ploegleider van Liberty Seguros en werd betrapt bij Fuentes toen hij met zakken vol cash geld inkopen kwam doen. Liberty Seguros werd onmiddellijk opgedoekt.
Vinokourov die jarenlang in de schaduw van Jan Ullrich moest opereren had zich dat jaar volledig toegespitst op de Tour 2006. Door het opdoeken van zijn team zou hij niet kunnen deelnemen en zou er een zwart gat op zijn palmares kunnen prijken omdat hij ervan overtuigd was dat hij de tour kon winnen. Gezien in zijn vaderland hij een status van held had verworven was het dan ook kinderspel om in Kazakstan voldoende geld bijeen te halen om het teloor gegane Liberty Seguros over te nemen en om te dopen in Astana.
Toen echter de lijst van Fuentes bekend raakte bleek dat niet minder dan 4 leden van de tourploeg Astana klant waren bij de arts. Cosponsor Würth trok zich terug en Astana had te weinig leden in zijn ploeg zodat ze ook niet konden starten.
Landis won de Tour maar is nog steeds niet tot winnaar uitgeroepen.
Enkele dagen voor de start van de Tour 2007 zei UCI baas Pat McQuaid er tijdens de tour waarschijnlijk enkele grote namen zouden betrapt worden op dopinggebruik. Hij verwees daarbij naar wielrenners die zijn controleurs “Men in Black” noemden. Het zou hier gaan over topwielrenners die zouden trainen in zwarte outfit in plaats van hun merkentrui. De reden van deze klederdracht zou het ontlopen van dopingcontroles zijn. Zonder namen te noemen werden onmiddellijk de Kazakken van Astana en Michael Rasmussen aangewezen door de media. Vino pareerde onmiddellijk deze beschuldigingen met de mededeling dat hij anders niet deftig kon trainen als er steeds een trits wielertoeristen in zijn wiel meereden. En passent deelde hij mee dat hij al anderhalf jaar beroep deed op de fel contesteerde dokter Ferrari om trainingsschema’s op te vragen. Rasmussen bleef stoïcijns.
De Tour startte zonder al te veel problemen of het moeten de valpartijen geweest zijn die ieder jaar talrijker worden. Voornaamste slachtoffers van de vijfde rit waren Andreas Klöden en Alexander Vinokourov van Astana. Klöden had een barst in zijn staartbeen, Vino kreeg 15 hechtingen in beide benen. Een normaal mens zou opgeven, Vino startte de volgende rit niet zonder de moeite maar reed de rit uit.
In de Pyreneeën werd al snel duidelijk dat Vino een kruis kon maken over zijn tourambities. Hij verloor in de eerste zware confrontatie al direct 4’29” op zijn directe concurrenten. Rasmussen won die rit en zou zich in het geel hijsen. Dit ontlokte onmiddellijk een boude uitspraak uit zijn lippen, “ik dit verdedigen tot in Parijs”. Iets wat hij ook al voor de tour pareerde, echter zijn ploegleider Eric Breukink maande hem aan om een beetje met beide voeten op de grond te blijven. Hun kopman was Denis Mentchov en die zou eindelijk zijn waarde kunnen laten zien. Mentchov zakte vlugger door het ijs dan Rasmussen naar Tignes reed.
Ondertussen had T-Mobile een ritoverwinning binnengehaald met de jonge Duitser Gerdeman. De volgende dag moesten Michael Rogers (kopman) en Patrick Sinckewicz opgegeven. Een dag later werd het nieuws bekend dat Sinckewicz een positieve plas had afgeleverd in juni. De UCI had hier weet van.
Rasmussen werd door gebrek aan beter alsnog kopman. Iedereen was ervan overtuigd dat Rasmussen zijn uitspraak eerder hoogmoed was. Zijn tijdrijders capaciteiten waren immers ondermaats om aan de kop van het klassement te blijven. Breukink beweerde dat Rasmussen 1’ verliest per 10 km. Wat betekende dat hij voor de laatste tijdrit op zijn minst 10’ voorsprong moest hebben op zijn directe concurrenten.
Iedereen was er wel van overtuigd dat de Deen de beste klimmer van de laatste jaren is. In 2005 won hij op schitterende wijze de rit naar Mulhouse. In de volgende bergetappes kon hij mee met de grote waardoor hij voor de laatste tijdrit een derde plaats bekleedde in het algemene klassement. De beelden van die laatste tijdrit kunnen perfect naast het beste van Comedy Capers liggen want Rasmussen lag meer naast zijn fiets dan erop.
Vorig jaar won hij de rit naar La Toussiere in het gezelschap van Oscar Perreiro Sio, die de leider werd omdat hij in rit 13 met iets minder dan 29’ voorsprong mocht winnen van het peloton. Rasmussen van zijn kant beëindigde de Tour op een 18e plaats.
Niet echt prachtige adelbrieven om je op blind te staren me dunkt.
Iedereen ging er dan ook vanuit dat Rasmussen kopje onder gaan in de tijdrit in en rond Albi. Grote consternatie echter na afloop van deze rit. De Kazak Vino, die in de laatste bergrit zijn tranen de vrije loop liet omdat het nu echt wel afgelopen was, won op indrukwekkende wijze de tijdrit. Rasmussen verloor amper tijd.
De volgende dagen waren een opeenvolging van eigenaardigheden.
Op de rustdag na de tijdrit kwam men met het nieuws dat Rasmussen geschorst was door de Deense bond voor het komende WK en de OS. Hij had niet doorgegeven waar hij aan het trainen was aan zijn bond. Dit is verplicht zodat onaangekondigde dopingcontroles kunnen uitgevoerd worden. Indien dit niet gebeurt staat dit gelijk aan het ontlopen van een dopingcontrole wat dan weer gelijk staat aan een positieve dopingcontrole.
De UCI had hier weet van en had Rasmussen een officiële waarschuwing gegeven.
Op een persconferentie zaten Theo De Rooij, Michael Rasmussen en Erik Breukink netjes naast elkaar een beetje meer duiding te geven over dit gegeven. Bij de uitleg hoe de ploeg om was gegaan met die schorsing werd er duidelijk gesteld dat de Deen een boete had gekregen. Toen een journalist vroeg hoe hoog die boete was volgde er een stuntelig overleg tussen de drie heren tot ze blijkbaar tot de volgende conclusie kwamen: “10.000 €”.
Na de rustdag had Vino opnieuw een diepe inzinking, om een dag later opnieuw vernietigend uit te halen in een bergrit en deze te winnen.
Rabobank zorgde ervoor dat Rasmussen stevig in het geel blijf doordat Michael Boogerd en Thomas Dekker zich het snot uit de ogen reden voor hun kopman. Rasmussen verbaasde alweer door zich de sterkste van het hele pak te tonen en zich er door niets of niemand te laten afrijden.
Toen kwam het nieuws dat Vino betrapt was op bloeddoping op de dag van de tijdrit. En op de dag dat hij zijn tweede rit won. Exit Vino en Astana.
Op woensdagavond 25 juli kwam het nieuws dat Rabobank Rasmussen had ontslagen. In de maand juli zou hij in Mexico getraind hebben, terwijl RAI-wielercommentator David Cassani hem op 13 en 14 juni in Italië had zien trainen.
Het verbaasde weinigen dat Rasmussen vals had gespeeld, echter hij was nimmer positief getest. Wel was ASO redelijk in zijn kont gebeten door het feit dat zowel het verhaal van Rasmussen als de positieve dopingplas van Sinckewicz bij de UCI bekend was voor de start van de Tour.
Op donderdagochtend hielden enkele Franse teams een protestactie tegen de valsspelers in het peloton. AG2R, Cofidis, Crédit Agrecole, Agritubel bleven enkele minuten aan de startmeet staan.
’s Avonds raakte bekend dat Moreni van Cofidis positief was getest op testosteron.
De tour werd uiteindelijk gewonnen door Alberto Contador voor Cadel Evans en Levi Leipheimer. Deze laatste won de laatste tijdrit met meer dan 1’30” voorsprong op de tweede.
Zowel de vereniging van de ploegleiders als de UCI willen dat de wielersport zo snel mogelijk dopingvrij wordt. Dat zal een moeilijke klus worden in een sport die al sinds mensenheugenis leeft op doping.
Toen Henri Desgranges als journalist zijn eigen tour in ging verslaan kwam hij twee broers tegen die deelnamen aan zijn wedstrijd. Ze haalden allerlei medicijnen en preparaten uit hun koerstruien dat ze gebruikten om deze helse tocht uit te kunnen rijden. Dat was in 1903. In 2007 doen sommige coureurs nog steeds hetzelfde. Het verschil zet hem erin dat ze het nu niet vertellen aan journalisten.