dinsdag, mei 29, 2007

STAKING


Vakbonden zouden minder macht hebben. Ze zouden achter de feiten aanlopen. Niet iedere staking wordt door de bonden georganiseerd, maar de vakbonden erkennen ze wel van zodra er ook maar iemand het werk neerlegt.
De vakbonden slagen er ook niet meer in om geloofwaardig over te komen. De reden hiervoor is dat ze al lang niet meer verzuild zijn met bepaalde politieke partijen. Dat is uiteraard niet te verbazen. In de huidige maatschappij schuift alles en iedereen dan ook meer en meer naar elkaar toe waardoor uitgesproken politieke kleuren of overtuigingen amper nog bestaan. Behalve dan in een heel extreme vorm. Dit maakt dat iedereen bij iedereen kan aankloppen waardoor een basis vormen vrij moeilijk is. Men stapt ook zonder probleem van de ene over naar de andere. Zo ook met de vakbonden. Als de groene twee blauwe balpennen in de aanbieding doet bij een nieuw lidmaatschap dan gaan de rode daarover met een geel washandje als welkomstgeschenk. Er gaat dus niet om overtuiging maar om werving. En liefst zo veel mogelijk.
Dat werving onontbeerlijk is staat buiten kijf. De leden zorgen uiteindelijk voor de werkingsmiddelen.
Daar op die manier aan werving te doen krijg je een schrale basis die zich zeker niet gaan engageren voor meer dan eigen gewin.
Niet alleen dat zorgt voor de schaarste aan macht bij de vakbonden. Ook de eigen retoriek is van een dusdanige wolligheid, ondoorzichtigheid dat een eigen interpretatie altijd correct is. Vaak wordt er nog steeds teruggegrepen naar het verdringen van het proletariaat. De werkgever is de boeman die iedereen onder de knoet wil houden en in alles wat hij zegt of doet. Deleguées hebben zich jarenlang een macht toegeëigend die het zich niet kon veroorloven. Deleguées worden enkele dagen uit het werkproces onttrokken om zich te gaan bezinnen (brainwashing) met gelijkgestemden. Op deze sessies gaat het over hoe je leden kan werven, wordt er aangemaand om zoveel mogelijk de werkgever te obstrueren, hoe je op zoek kan gaan naar gelijkgestemden binnen het bedrijf. Gelijkgestemden krijgen het voorruitzicht van bescherming, syndicaal verlof etc. Maar opnieuw is engagement geen vereiste. Opnieuw richt men zich tot de verkeerde mensen, die opnieuw enkel uit eigen gewin bewegen.

Versta mij niet verkeerd, de vakbond heeft zijn nut en bestaansreden. De werknemer heeft wel degelijk nood aan een organisatie die een stevige basis heeft om mistoestanden aan te klagen. Uiteraard staat het welzijn van de werknemer bovenaan binnen deze organisatie en gaat men overleg plegen op een constructieve manier, of indien dit geen uitweg biedt op een andere manier.

Echter, momenteel wordt het constructieve onmiddellijk over boord gegooid en gaat men direct tot harde acties over. Of het nu gaat om maaltijdcheques, een baas die niet goed communiceert, toekomstige afslankingen slechts één middel is goed genoeg: staken. Wat het maatschappelijke draagvlak voor of van die staking is speelt op dat moment geen rol.
Tot men plots tot hun eigen verbazing moeten vaststellen dat de buitenlandse werkgever nog liever een minder rendabele vestiging in leven houdt dan een goed draaiende waar steeds onrust heerst.


Bij de weg Bart De Wever zijn reclamefilmpjes nopen mij toch tot enig terughoudendheid betreffende mijn kiesvoorkeur op 10/6/07.

Geen opmerkingen: