vrijdag, november 16, 2007

Faciliteiten

FDF vindt het overdreven dat Minister Marino Keulen drie burgemeesters uit de rand van Brussel niet wil benoemen. Hij beweert zelfs dat er hier sprake is van een soort van pestgedrag t.o.v. de Franstalige onderhandelaars bij de huidige regeringsvorming.
Minister Keulen heeft niks ongrondwettelijks gedaan, niks gedaan dat ook maar enigszins op pesten gelijkt hij heeft gewoon de wet toegepast. En wel in die zin dat hij “behoorlijk bestuur” aan de dag heeft gelegd. Faciliteitengemeenten zijn destijds in het leven werden geroepen om zowel de Franstalige als de Nederlandstalige inwoners van de randgemeenten in Brussel het leven aangenamer te maken. Er werd bepaald dat inwoners van die randgemeenten zowel in het Nederlands als in het Frans kunnen te woord gestaan worden. Ondertussen is dit uitgegroeid tot een gedrocht waar vooral de Franstaligen munt willen uit slaan.
Zoals betreffende burgemeesters. Hun overtredingen betreffende deze faciliteiten zijn reeds zo indrukwekkend dat hier alleen maar kan vastgesteld worden dat moedwilligheid hier echt wel de enige correcte benaming is. De enige die op dit moment op de zelfde manier redeneert, is de zus van Nordin Ben Alall. Die stelt ook dat haar broer onterecht als gevaarlijk wordt beschouwd en dat die echt wel zijn leven heeft gebeterd.

vrijdag, augustus 03, 2007

Tour 2007


Vorig jaar nog voor de start van de Tour in Straatsburg zou het een open wedstrijd worden. Bij een inval door de Guardia Civil bij de Spaanse gynaecoloog Eufemiano Fuentes bleek dat heel wat mannelijke topwielrenners klant waren bij deze arts. Bleek was echter ook het resultaat van deze inval. Er werden allerlei documenten in beslag ingenomen, ingevroren bloedzakjes met initialen erop die zouden moeten verwijzen naar deze topwielrenners. Tot op heden hebben slechts enkele sporters toegegeven effectief klant te zijn. Basso moest dit doen omdat er onomstotelijk bewijs was gevonden, Jorg Jackse gaf een interview aan een Duits zondagsblad waar hij zowat alles toegaf wat hem voor zijn werd gegooid, Jan Ullrich wordt zwaar verdacht maar blijft alles ontkennen. De lijst die in eerste werd afgegeven was belastend voor bijna alle kopmannen van de grote ploegen, uitgezonderd Alexander Vinokourov.
Mede doordat de Guardia Civil Manolo Saiz aan het schaduwen was heeft men de praktijken van Fuentes kunnen blootleggen. Manolo Saiz was toenmalig ploegleider van Liberty Seguros en werd betrapt bij Fuentes toen hij met zakken vol cash geld inkopen kwam doen. Liberty Seguros werd onmiddellijk opgedoekt.
Vinokourov die jarenlang in de schaduw van Jan Ullrich moest opereren had zich dat jaar volledig toegespitst op de Tour 2006. Door het opdoeken van zijn team zou hij niet kunnen deelnemen en zou er een zwart gat op zijn palmares kunnen prijken omdat hij ervan overtuigd was dat hij de tour kon winnen. Gezien in zijn vaderland hij een status van held had verworven was het dan ook kinderspel om in Kazakstan voldoende geld bijeen te halen om het teloor gegane Liberty Seguros over te nemen en om te dopen in Astana.
Toen echter de lijst van Fuentes bekend raakte bleek dat niet minder dan 4 leden van de tourploeg Astana klant waren bij de arts. Cosponsor Würth trok zich terug en Astana had te weinig leden in zijn ploeg zodat ze ook niet konden starten.
Landis won de Tour maar is nog steeds niet tot winnaar uitgeroepen.

Enkele dagen voor de start van de Tour 2007 zei UCI baas Pat McQuaid er tijdens de tour waarschijnlijk enkele grote namen zouden betrapt worden op dopinggebruik. Hij verwees daarbij naar wielrenners die zijn controleurs “Men in Black” noemden. Het zou hier gaan over topwielrenners die zouden trainen in zwarte outfit in plaats van hun merkentrui. De reden van deze klederdracht zou het ontlopen van dopingcontroles zijn. Zonder namen te noemen werden onmiddellijk de Kazakken van Astana en Michael Rasmussen aangewezen door de media. Vino pareerde onmiddellijk deze beschuldigingen met de mededeling dat hij anders niet deftig kon trainen als er steeds een trits wielertoeristen in zijn wiel meereden. En passent deelde hij mee dat hij al anderhalf jaar beroep deed op de fel contesteerde dokter Ferrari om trainingsschema’s op te vragen. Rasmussen bleef stoïcijns.

De Tour startte zonder al te veel problemen of het moeten de valpartijen geweest zijn die ieder jaar talrijker worden. Voornaamste slachtoffers van de vijfde rit waren Andreas Klöden en Alexander Vinokourov van Astana. Klöden had een barst in zijn staartbeen, Vino kreeg 15 hechtingen in beide benen. Een normaal mens zou opgeven, Vino startte de volgende rit niet zonder de moeite maar reed de rit uit.
In de Pyreneeën werd al snel duidelijk dat Vino een kruis kon maken over zijn tourambities. Hij verloor in de eerste zware confrontatie al direct 4’29” op zijn directe concurrenten. Rasmussen won die rit en zou zich in het geel hijsen. Dit ontlokte onmiddellijk een boude uitspraak uit zijn lippen, “ik dit verdedigen tot in Parijs”. Iets wat hij ook al voor de tour pareerde, echter zijn ploegleider Eric Breukink maande hem aan om een beetje met beide voeten op de grond te blijven. Hun kopman was Denis Mentchov en die zou eindelijk zijn waarde kunnen laten zien. Mentchov zakte vlugger door het ijs dan Rasmussen naar Tignes reed.
Ondertussen had T-Mobile een ritoverwinning binnengehaald met de jonge Duitser Gerdeman. De volgende dag moesten Michael Rogers (kopman) en Patrick Sinckewicz opgegeven. Een dag later werd het nieuws bekend dat Sinckewicz een positieve plas had afgeleverd in juni. De UCI had hier weet van.
Rasmussen werd door gebrek aan beter alsnog kopman. Iedereen was ervan overtuigd dat Rasmussen zijn uitspraak eerder hoogmoed was. Zijn tijdrijders capaciteiten waren immers ondermaats om aan de kop van het klassement te blijven. Breukink beweerde dat Rasmussen 1’ verliest per 10 km. Wat betekende dat hij voor de laatste tijdrit op zijn minst 10’ voorsprong moest hebben op zijn directe concurrenten.
Iedereen was er wel van overtuigd dat de Deen de beste klimmer van de laatste jaren is. In 2005 won hij op schitterende wijze de rit naar Mulhouse. In de volgende bergetappes kon hij mee met de grote waardoor hij voor de laatste tijdrit een derde plaats bekleedde in het algemene klassement. De beelden van die laatste tijdrit kunnen perfect naast het beste van Comedy Capers liggen want Rasmussen lag meer naast zijn fiets dan erop.
Vorig jaar won hij de rit naar La Toussiere in het gezelschap van Oscar Perreiro Sio, die de leider werd omdat hij in rit 13 met iets minder dan 29’ voorsprong mocht winnen van het peloton. Rasmussen van zijn kant beëindigde de Tour op een 18e plaats.
Niet echt prachtige adelbrieven om je op blind te staren me dunkt.

Iedereen ging er dan ook vanuit dat Rasmussen kopje onder gaan in de tijdrit in en rond Albi. Grote consternatie echter na afloop van deze rit. De Kazak Vino, die in de laatste bergrit zijn tranen de vrije loop liet omdat het nu echt wel afgelopen was, won op indrukwekkende wijze de tijdrit. Rasmussen verloor amper tijd.
De volgende dagen waren een opeenvolging van eigenaardigheden.
Op de rustdag na de tijdrit kwam men met het nieuws dat Rasmussen geschorst was door de Deense bond voor het komende WK en de OS. Hij had niet doorgegeven waar hij aan het trainen was aan zijn bond. Dit is verplicht zodat onaangekondigde dopingcontroles kunnen uitgevoerd worden. Indien dit niet gebeurt staat dit gelijk aan het ontlopen van een dopingcontrole wat dan weer gelijk staat aan een positieve dopingcontrole.
De UCI had hier weet van en had Rasmussen een officiële waarschuwing gegeven.
Op een persconferentie zaten Theo De Rooij, Michael Rasmussen en Erik Breukink netjes naast elkaar een beetje meer duiding te geven over dit gegeven. Bij de uitleg hoe de ploeg om was gegaan met die schorsing werd er duidelijk gesteld dat de Deen een boete had gekregen. Toen een journalist vroeg hoe hoog die boete was volgde er een stuntelig overleg tussen de drie heren tot ze blijkbaar tot de volgende conclusie kwamen: “10.000 €”.

Na de rustdag had Vino opnieuw een diepe inzinking, om een dag later opnieuw vernietigend uit te halen in een bergrit en deze te winnen.
Rabobank zorgde ervoor dat Rasmussen stevig in het geel blijf doordat Michael Boogerd en Thomas Dekker zich het snot uit de ogen reden voor hun kopman. Rasmussen verbaasde alweer door zich de sterkste van het hele pak te tonen en zich er door niets of niemand te laten afrijden.
Toen kwam het nieuws dat Vino betrapt was op bloeddoping op de dag van de tijdrit. En op de dag dat hij zijn tweede rit won. Exit Vino en Astana.
Op woensdagavond 25 juli kwam het nieuws dat Rabobank Rasmussen had ontslagen. In de maand juli zou hij in Mexico getraind hebben, terwijl RAI-wielercommentator David Cassani hem op 13 en 14 juni in Italië had zien trainen.
Het verbaasde weinigen dat Rasmussen vals had gespeeld, echter hij was nimmer positief getest. Wel was ASO redelijk in zijn kont gebeten door het feit dat zowel het verhaal van Rasmussen als de positieve dopingplas van Sinckewicz bij de UCI bekend was voor de start van de Tour.
Op donderdagochtend hielden enkele Franse teams een protestactie tegen de valsspelers in het peloton. AG2R, Cofidis, Crédit Agrecole, Agritubel bleven enkele minuten aan de startmeet staan.
’s Avonds raakte bekend dat Moreni van Cofidis positief was getest op testosteron.

De tour werd uiteindelijk gewonnen door Alberto Contador voor Cadel Evans en Levi Leipheimer. Deze laatste won de laatste tijdrit met meer dan 1’30” voorsprong op de tweede.

Zowel de vereniging van de ploegleiders als de UCI willen dat de wielersport zo snel mogelijk dopingvrij wordt. Dat zal een moeilijke klus worden in een sport die al sinds mensenheugenis leeft op doping.
Toen Henri Desgranges als journalist zijn eigen tour in ging verslaan kwam hij twee broers tegen die deelnamen aan zijn wedstrijd. Ze haalden allerlei medicijnen en preparaten uit hun koerstruien dat ze gebruikten om deze helse tocht uit te kunnen rijden. Dat was in 1903. In 2007 doen sommige coureurs nog steeds hetzelfde. Het verschil zet hem erin dat ze het nu niet vertellen aan journalisten.

donderdag, juni 28, 2007

Meneer Leterme



Het was deerniswekkend te zien hoe leeg het Vlaamse parlement gisteren was. De Vlaamse meerderheidspartijen hadden massaal hun kat gestuurd en dat terwijl het Meneer Leterme zijn laatste dag als minister-president was.
Meneer Leterme kreeg trouwens een stevige veeg uit de pan van zowel Vlaams Belang als Groen! Beide hadden het over de manier waarop Meneer Goed Bestuur heeft duidelijk gemaakt dat hij voluit voor het premierschap van dit land zou gaan.
En dat heeft inderdaad wel iets heel achterbaks.
Door de laatste Vlaamse verkiezingen te winnen had meneer Leterme aan heel wat sterkte en populariteit gewonnen. Door zijn “Goed Bestuur” en saai imago nog meer. Wij Vlamingen houden namelijk niet van tafelspringers. De opiniepeilingen naar aanleiding van de Parlementsverkiezingen gaven de CD&V nog meer kracht en duwde hen als grote overwinnaar naar voren. Meneer Leterme had de belofte gedaan dat hij zijn legislatuur ging uitdoen omdat de vorige regeringen de Vlaamse regering als speeltuintje aanzagen.
De CD&V moest dus op zoek naar een sterke figuur om de senaatslijst te trekken.
Pieter De Crem mocht dan wel een uitstekende oppositieleider zijn, veel zoden had zijn werk niet aan de dijk gezet (wekelijks roepen dat Flahaut moest opstappen, wordt op den duur vervelend). De CD&V voorzitter roept alleen maar nare herinneringen op aan iemand die een spreukbeurt moet geven voor een volle klas en ontzettende plankenkoorts heeft. Inge Vervotte heeft een fantastisch babe-gehalte, zeker met brilletje op, maar 30 jaar is nog wel redelijk jong om het premierschap te ambiëren. Met de oude garde naar de verkiezingen trekken was op zich ook geen slecht idee. Jean-Luc Dehaene bleef liever rustig in de loges van FC Brugge en het stadhuis van Vilvoorde toeven. Godbeter Luc Van Den Brande komt nog steeds totaal onbegrijpelijk over. Dus ook dat bood geen oplossing.
Witte konijnen toveren werd even overwogen maar de SPa heeft duidelijk gemaakt dat zoiets wel het domste is wat je kunt doen.
Dus beef over meneer Leterme. Die het zorgvuldig stilhield, totaal niet over de brug wou komen om zijn “Goed Bestuur” niet in gedrang te laten komen en pas één maand voor de verkiezingen voluit ging.
Ook na de succesrijke verkiezingen blijft de heer Leterme verstoppertje spelen. Pas na 2 weken legt hij zijn ambt naast zich neer en gaat hij in de senaat zetelen. Hierdoor zit hij uiteraard op pole position om formateur te worden. Het informeren liet hij over aan Didier Reynders, die ongeveer half België over ondervraagt over hoe de nieuwe regering zijn beleid moet uitvoeren, maar de volgende stap moet zo wie zo voor CD&V zijn. Wie er formateur gaat zijn speelt uiteindelijk geen rol. De heer Leterme gaat voor het premierschap. Voor de invulling van de postjes heeft de CD&V nu al een mooi lijstje aangelegd (Geert Bourgeois krijgt waarschijnlijk een postje).
En zo gaat de CD&V verder waar de CVP ooit gigantisch werd voor afgestraft. Want, buiten Didier Reynders, zit niemand te springen om in een coalitie weggedrukt te worden en bij de volgende verkiezingen hetzelfde mee te maken als SPa, VLD en Groen! bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen.

maandag, juni 11, 2007

Statesman Leterme


Tijdens de aanloop naar de verkiezingen werd er weinig echt campagne gevoerd. Nimmer ging het over een programma. Enkel Vande Lanotte durfde het aan om concrete zaken te vertellen. In ieder debat kwam hij sterker voor de dag ondanks hij zich steeds moest verweren tegen de uitspraak dat hij een huwelijk met de PS zou hebben. En die PS wordt verantwoordelijk gesteld voor alles wat ook maar fout gegaan is.
We moeten er eerlijk in zijn, Di Rupo heeft zijn partij niet kunnen uitmesten. De stad Charleroi blijft in het nieuws komen met stadbestuurders die zich laven in corruptie, omkoping en machtsmisbruik zonder er aan te denken om een stap opzij te zetten.
Laurette Onkelinckx heeft, op zijn zachts gezegd, geen schitterend parcours afgelegd als Minister van Justitie. Ook zij dacht er niet aan om haar conclusies te trekken en verantwoordelijkheid op te nemen.
Rudy De Motte heeft als minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid (zijn grootmoeder heeft hem een toch heel vreemd Nederlands accent aangeleerd) blonk ook niet echt uit in duidelijkheid. Om maar een heel recent voorbeeld te geven, vanaf 1 juni mochten er enkel nog sigaretten verkocht worden met “afschrikwekkende foto’s” op de pakjes. Ook al had de dagbladhandelaar nog een immense stock. Of nog leuker. Het rookverbod dat vanaf 1/1/07 is ingegaan werd ook vanaf 1/1/07 gecontroleerd maar niemand, ik herhaal niemand, wist hoe men dat rookverbod moest interpreteren. Nu nog steeds niet trouwens.

De PS blijft zich nog steeds opstellen als tegenstanders van het proletariaat terwijl ze zich compleet wentelen in de bourgeoisie. Dat je daar voor afgestraft wordt is redelijk evident maar niet voor de hand liggend.
Kijk maar eens wat onze minister van Financiën heeft uitgespookt met de belastingsdienst. Niets namelijk. Toch is de MR in Wallonië de grote overwinnaar, doodgewoon omdat de heer Reynders de PS fantastisch heeft gedemoniseerd.

Is dat dan de reden waarom de SP in Vlaanderen ook klappen krijgt? Misschien. Zeker is dat het vertrek van Robert Stevaert moeilijk op te vangen was. Het kartel met Spirit levert enkel bredere affiches op, Geert Lambert moet er tenslotte volledig opkunnen, en straks zal er wel weer eentje staan bleiten op de tv, als hij tenminste zijn eigen urine niet aan het opeten is.
Patrick Janssen had ook iets meer in de campagne aan bod kunnen komen zij het maar om duidelijk te maken dat de SP wel degelijk voor iets anders staat dan PS. Hij heeft er ten slotte voor gezorgd dat hij alleenheerser is geworden in Antwerpen. Een autoriteit als Christine Van Broeckhoven bombarderen tot lijsttrekker kan je ook niet echt een gouden zet noemen. Deze dame komt redelijk pedant over in gesprekken en dat zal zeker aanslaan in grote aula’s vol met studenten of andere wetenschappers maar niet bij het kiespubliek.
De slagzin “Ja” nemen als verkiezingsslogan is mijn inziens ook niet echt aanstekelijk.

We zitten dus opgescheept met Statesman Leterme.
Een man die zijn overwinning zogezegd al 4 jaar geleden voorspeld heeft. Hij stelde hoge doelen (minstens 25 % en 400.000 voorkeurstemmen of ik doe niet mee) en probeerde al op Europees vlak geen foute uitspraken te doen (hij durfde te twijfelen aan de Armeense genocide in Turkije). In het debat spaarde hij niemand en niets. Ging openlijk Vlaams Belang standpunten in nemen (doorgedreven staatshervorming, meer onafhankelijkheid voor Vlaanderen), bleef ondanks alles zijn gewone zelf (hij bleef over zijn geiten mekkeren). Als je op die manier bijna 800.000 mensen kunt overtuigen dan ben je bijna een staatsman. Of hij dat ook echt zal worden zal moeten blijken in oktober als de regering is gevormd. Maar ik wil al nu waarschuwen dat Leterme al een beetje te lang op een piëdestal staat en misschien niet meer weet hoe het beneden is.

dinsdag, mei 29, 2007

STAKING


Vakbonden zouden minder macht hebben. Ze zouden achter de feiten aanlopen. Niet iedere staking wordt door de bonden georganiseerd, maar de vakbonden erkennen ze wel van zodra er ook maar iemand het werk neerlegt.
De vakbonden slagen er ook niet meer in om geloofwaardig over te komen. De reden hiervoor is dat ze al lang niet meer verzuild zijn met bepaalde politieke partijen. Dat is uiteraard niet te verbazen. In de huidige maatschappij schuift alles en iedereen dan ook meer en meer naar elkaar toe waardoor uitgesproken politieke kleuren of overtuigingen amper nog bestaan. Behalve dan in een heel extreme vorm. Dit maakt dat iedereen bij iedereen kan aankloppen waardoor een basis vormen vrij moeilijk is. Men stapt ook zonder probleem van de ene over naar de andere. Zo ook met de vakbonden. Als de groene twee blauwe balpennen in de aanbieding doet bij een nieuw lidmaatschap dan gaan de rode daarover met een geel washandje als welkomstgeschenk. Er gaat dus niet om overtuiging maar om werving. En liefst zo veel mogelijk.
Dat werving onontbeerlijk is staat buiten kijf. De leden zorgen uiteindelijk voor de werkingsmiddelen.
Daar op die manier aan werving te doen krijg je een schrale basis die zich zeker niet gaan engageren voor meer dan eigen gewin.
Niet alleen dat zorgt voor de schaarste aan macht bij de vakbonden. Ook de eigen retoriek is van een dusdanige wolligheid, ondoorzichtigheid dat een eigen interpretatie altijd correct is. Vaak wordt er nog steeds teruggegrepen naar het verdringen van het proletariaat. De werkgever is de boeman die iedereen onder de knoet wil houden en in alles wat hij zegt of doet. Deleguées hebben zich jarenlang een macht toegeëigend die het zich niet kon veroorloven. Deleguées worden enkele dagen uit het werkproces onttrokken om zich te gaan bezinnen (brainwashing) met gelijkgestemden. Op deze sessies gaat het over hoe je leden kan werven, wordt er aangemaand om zoveel mogelijk de werkgever te obstrueren, hoe je op zoek kan gaan naar gelijkgestemden binnen het bedrijf. Gelijkgestemden krijgen het voorruitzicht van bescherming, syndicaal verlof etc. Maar opnieuw is engagement geen vereiste. Opnieuw richt men zich tot de verkeerde mensen, die opnieuw enkel uit eigen gewin bewegen.

Versta mij niet verkeerd, de vakbond heeft zijn nut en bestaansreden. De werknemer heeft wel degelijk nood aan een organisatie die een stevige basis heeft om mistoestanden aan te klagen. Uiteraard staat het welzijn van de werknemer bovenaan binnen deze organisatie en gaat men overleg plegen op een constructieve manier, of indien dit geen uitweg biedt op een andere manier.

Echter, momenteel wordt het constructieve onmiddellijk over boord gegooid en gaat men direct tot harde acties over. Of het nu gaat om maaltijdcheques, een baas die niet goed communiceert, toekomstige afslankingen slechts één middel is goed genoeg: staken. Wat het maatschappelijke draagvlak voor of van die staking is speelt op dat moment geen rol.
Tot men plots tot hun eigen verbazing moeten vaststellen dat de buitenlandse werkgever nog liever een minder rendabele vestiging in leven houdt dan een goed draaiende waar steeds onrust heerst.


Bij de weg Bart De Wever zijn reclamefilmpjes nopen mij toch tot enig terughoudendheid betreffende mijn kiesvoorkeur op 10/6/07.

woensdag, mei 23, 2007

Verkiezingen 2007



Het is zover. De eerste peilingen voor de verkiezingen van 10 juni 2007 zijn er. Onmiddellijk daar aangekoppeld worden er sterke analyses aan vastgeknoopt. Hier en door worden al coalities vastgelegd, zelfs ministerposten worden al verdeeld. Althans door de krantencommentatoren en televisienieuwsredacties. Althans door één krantenredactie en één televisienieuwsredactie.
Want ook op het gebied van peilingen speelt de commercie mee. VRT en De Standaard waren opdrachtgevers voor de peiling en hadden dan ook alle reden om er groots mee uit te pakken. De andere media refereerden er ergens terloops over. Want laten we wel wezen, peilingen hebben nog nooit de uitslag van een verkiezing voorspeld. De heer De Winter Philip zal het zelfs worst wezen wat de huidige peilingen voorspellen. Hij werd namelijk in alle peilingen, en vooral door de controversiële “Stemmenkampioen”, uitgeroepen tot de grote winnaar van de gemeenteraadsverkiezingen in 2006. Het Vlaams Belang ging alleszins vooruit ten opzichte van vorige verkiezingen maar niet zo spectaculair als was verwacht. En toen werd de heer De Winter heel even heel stil.

De relevantie van dit soort peilingen zit hem uiteraard in de interpretatie. Zowel de Standaard als de VRT laat zulk een onderzoek uitvoeren door een gerespecteerd bureau die uiteraard uit een representatief publiek zodat de cijfers niet echt zullen liegen. Maar niemand zal beweren dat de peiling amper representatief is omdat meer dan de helft van de ondervraagden nog niet weet op wie ze gaan stemmen.
En toch houden alle politieke partijen rekening met de uitslag van de peiling. Het zal namelijk de leidraad voor hun campagne worden. De CD&V zal moeten uitkijken dat ze hun sterke positie niet kwijtspelen door slecht in debat te gaan (Leterme die beweerd dat ‘“zij” zich moeten aanpassen’ in verband met het hoofddoekendebat is een beetje een tricky uitspraak voor een goede bestuurder). Groen hoopt al op een groene minister, maar met zo’n springende trol als voorzitter van de partij wordt iedere debat altijd een klein beetje kaboutertje pesten. Bij Spa-Spirit kunnen ze nu al beter de heer Anciaux zover mogelijk uit de buurt van iedere microfoon, camera of fototoestel houden want hij zit alwaar domme cadeaus uit te delen aan iedereen die erom vraagt (6,1 miljoen € subsidie voor de voetbalbond, op voorwaarde dat de voetbalbond voor 2010 gesplitst wordt. Momenteel zijn we al een voetbaldwerg, Congo staat nota bene één plaats hoger dan wij op de FIFA ranglijst). Vlaams Belang zal zijn rangen moeten trachten te sluiten en als één BLOK naar buiten komen om niet al te veel verlies te moeten incasseren. Open VLD zal het moeten laten afhangen van zijn boegbeeld bij uitstek Guy Verhofstadt en laat hopelijk Bart Somers enkel in Mechelen aan het woord. En LDD zal nog hard rond zich heen mogen trappen om alsnog de kiesdrempel te bereiken.
Wat er zich aan geene zijde van de taalgrens afspeelt zal ons en hen worst wezen. Hoewel ze daar op een heel andere manier campagne voeren: Big Lulu die even onbetaald verlof neemt om zich tot premier te laten verkiezen, Didier Reynders die zich naast Sarkozy laat opvallen tijdens zijn verkiezing tot president van Frankrijk, Michel Daerden die alwaar een schitterend filmpje heeft laten posten op You Tube.

Maar laten we wel wezen, enkel leden van de diverse politieke partijen weten nu al op wie ze gaan stemmen aanstaande 10 juni. Al de rest laat zich pas overhalen in de laatste week voor de verkiezingen of zelfs pas als ze in het stemhokje staan.

Echter, voor het eerst in al de tijd dat ik mag gaan stemmen weet ik nu al dat Bart De Wever op mijn stem kan rekenen.

donderdag, juli 27, 2006

TOUR 2006

De tour is bijna een week voorbij en iedereen is het over eens dat dit de spannendste tour in jaren was. Ook een beetje een eigenaardige tour want ééntje van iemand die bijna dood was en terug herrezen is. Ook die van een bijna tourwinnaar dankzij ritwinst met een voorsprong van 30 minuten.
Maar ondanks dat alles was het uiteindelijk een saaie tour. In week 1 gebeurde er niets behalve dat Tom Boonen er niet in slaagde een rit te winnen. (Wel reed hij 4 dagen in het geel, hoe lang is het geleden dat een Belg 4 dagen in het geel heeft gereden?? ) De eerste bergrit was een calvarietocht voor Iban Mayo. In de Dauphiné sloeg hij iedereen nog met verstomming en werd hij aanzien als een sterke outsider. Toch raar die mens altijd door de mand valt als er in Spanje ergens een dopingcircuit is opgerold.
Floyd Landis nam het geel maar omdat hij niet de ploeg had om de volgende ritten onder controle te houden liet hij een ex-ploegmaat het geel pakken door hem 30 minuten voorsprong te geven.
In de Alpenritten viel eerst Pereiro door het ijs, de volgende dag Landis maar die zette dat de volgende dag op een magistrale manier recht. Hij ging zomaar even 100 km in de aanval en hield 6minuten voorsprong op de andere favorieten.
Maar toch stel ik me de vraag wat de parcoursbouwer van ASO in zijn hoofd haalde om zulk een parcour uit te tekenen. Volgens mij doet die mens niks meer maar ook niks minder dan gewoon lijntjes trekken van punt a naar punt b zonder enige visie.
Zowel in de Vuelta als in de Giro is het steeds weer uitkijken bij de voorstelling. Het is telkens smullen van de spankracht die het parcours op zich al met zich meebrengt. Aankomsten op een skipiste of op een verhard ezelswegetje, ploegentijdritten als proloog, een tijdrit als slotrit. Die mensen gaan ieder jaar op zoek naar nieuwe bergen, nieuwe concepten – soms helemaal van de pot gerukt maar ze durven het toch aan. Ze moeten ook wel want noch de Vuelta noch de Giro heeft de uitstraling van de Tour. Hoewel de bergen in de Giro steiler zijn, de beklimmingen in de Vuelta langer en de suspens in beide rittenkoersen altijd spannender is dan het rectum van een anale maagd.
Volgend jaar gaan we een start- en aankomstplaatst hebben in België, de tour start in London, de renners gaan door de kanaaltunnel rijden maar het parcours zal zich weer laveren tussen Alpe d’Huez en de andere stompe heuvels in het Franse land. Op de laatste zaterdag zal er een tijdrit zijn en de laatste rit op de Champs Elysee zal weer het elan van een vroegtijdig nacriterium hebben.

Volgens de kranten heeft Axel Merckx een dijk van een tour gereden (30e in de eindstan), sommigen suggereren zelfs dat Merckx de tour heeft gewonnen voor Landis en heeft Boonen een slechte tour gereden (5 keer top 3 in de rituitslag, 4 dagen geel).
Boonen mag van januari tot april alles winnen waarin hij verschijnt, één nederlaag is voldoende om hem te banbliksemen.